obraz

Na prośbę biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego i polskich paulinów, św. Pius X 13 kwietnia 1904 zatwierdził święto Matki Bożej Częstochowskiej. Święto to miało być obchodzone w środę po 24 sierpnia. W 1931 Pius XI zatwierdził dzień 26 sierpnia jako święto ku czci Matki Boskiej Częstochowskiej. Po raz pierwszy święto było uroczyście obchodzone w dniu 29 sierpnia 1906 roku.

Legenda mówi, ikona ta jest jedną z siedemdziesięciu napisanych(namalowanych) przez świętego Łukasza Ewangelistę, na fragmentach stołu, przy którym posiłki spożywała Święta Rodzina. Powstanie wizerunku miało mieć miejsce w Jerozolimie, w miejscu zwanym wieczernikiem. W darze od wiernych w 326 r. cesarzowa Helena otrzymała ikonę Matki Bożej, która została umieszczona w Konstantynopolu w cesarskiej kaplicy. W drugiej połowie XII wieku z wielkimi honorami ikona Bogarodzicy została przewieziona na Ruś. Książę halicko-wołyński Lew Daniłowicz umieścił ją pod zarządem prawosławnego duchowieństwa w zamku w Bełzie, gdzie miała zasłynąć licznymi cudami. Od tej miejscowości pochodzi pierwotna nazwa ikony. Zamek w Bełzie 1372r. mieli okrążyć Tatarzy. Licząc na pomoc Matki Bożej, książę Władysław wyniósł świętość z cerkwi i postawił na miejskiej ścianie. Strzała wystrzelona przez jednego z Tatarów trafiła w wystawioną na mury zamku ikonę. Legenda głosi, iż na cudownym obrazie miały od tamtego czasu pozostać ślady krwi przebitego strzałą jednego z najeźdźców, które widać do dzisiaj.

Do dzisiaj nie udało się jednoznacznie ustalić daty powstania malowidła. Ikona jest namalowana techniką tempery na drewnianej tablicy o wymiarach: 122,2 x 82,2 x 3,5 cm. Przedstawia on Najświętszą Maryję Pannę w postaci stojącej z Dzieciątkiem Jezus na ręku. Kult ikony związany jest nierozłącznie z przyozdabianiem wizerunku Maryi i Dzieciątka kosztownymi wotami. Co najmniej do połowy XV wieku ozdoby przyczepiane były bezpośrednio do deski obrazu.

Zobacz źródło